Messages
Pictures
Chatbox
 
 

Willem-Jan, 3 Sep 2007 14:15 hours
Grootfontein, Namibia

De voor laatste

Fransje en Susan
Ik heb net een weekje rondgetoerd met twee vriendinnen; Fransje en Susan uit Tilburg. Het is altijd even wennen als er vrienden langskomen. Samen dingen ondernemen en allerlei alledaagse zaken afwerken is in gezelschap toch weer even anders, dan die dingen in je eentje regelen. Maar uiteindelijk is het tent opzetten, eten koken, route bepalen, inkopen doen enz. etc. allemaal best wel soepel gegaan en hebben we een paar prachtige nieuwe plekken gevonden.
Het Erongo Mountain Plateau Camp met de fietsende en hevig zwetende beheerder Israël genaamd, was een lekker begin. Dit mede dankzij de schoonste wc- en doucheruimte van héél Namibië. Die ruimte was zelfs uitgerust met lucifers voor de kaarsen voor in de douche en wc en er was geen één spin of stoffluffie in het hele gebouwtje. Op weg ernaartoe (de dames waren amper 3 uur in Namibië kregen we meteen al een imposant rijtje wild te zien. Gnoe’s, gemsbokken, kudu’s en nog meer. Maar bovendien kregen we ook een imposant ‘papwiel’, wat Afrikaans is voor klapband. Van mijn gehele, zo goed als spik-splinternieuwe band, á N$ 1200.00 (delen door 10 is ong. de euro prijs…), was niets meer over. Hoewel, het profiel was nog prima was. Maar goed, kon ik de meiden meteen laten zien hoe het wiel vervangen moest worden.
Ook hebben we samen van Swakopmund aan zee ‘genoten’. Waterkoude nachten met feestende of snurkende buren waren niet bepaald de beste omstandigheden voor een bezoek aan Swakopmund (toch één van mijn favoriete plekken hier). Maar het sandboarden van de meiden, waarbij ‘Flying Fransje’ met 80km per uur van een duin af gleed was een groot succes, net zoals mijn rondvlucht boven de Sossusvlei en de omliggende gebieden. Eindelijk is het ervan gekomen om dit geweldig schitterende gebied eens van bovenaf te zien; ècht een aanrader voor iedereen die Namibië wil gaan zien. Ik heb zelfs in een flits een luchthappende walvis gezien vanuit de Cessna!
De beste plek die we gevonden hebben, was voorafgegaan door een aantal dodelijke blikken van de meiden in mijn richting. Ik had een doodlopend pad gezien op de kaart dat naar de Ugab rivierbedding zou leiden waarin ik ‘wild’ wilde kamperen. Rivierbeddingen hier in Namibië zijn heerlijke, vrije en prachtige plekken om te overnachten. Maar het pad naar de rivier bleek eindeloos en vooral heel erg ruig. Het leek alsof we op betonnen golfplaten reden afgewisseld door rulle zandpaden of gemeen puntige keien. De meiden wilden dus het liefste direct omkeren en naar een fatsoenlijke plek rijden, maar ik had het gevoel dat de rivierbedding om de hoek was en dat het zeer de moeite waard zou zijn. Daarbij waren we ondertussen zelfs al een bordje gepasseerd met ‘SRT campsite’, wat dat ook mocht betekenen. Na zo uiteindelijk 10km te hebben gereden, in plaats van de aangegeven 5km, kwamen we aan het eind van het pad bij de rivierbedding. Een perfecte plek met de perfecte camping. Eerst leek het of we bij een Mad Max nederzetting waren aangekomen met samenraapselhutjes en vreemde huisjes op bergjes, daarna leek het of we bij een Oostenrijks berghuisje aankwamen, wat het ‘kantoor’ bleek te zijn en tenslotte kregen we een eigen kraal met braai plek, dump-wc en een doe-het-lekker-zelf-douche met ‘verwarmings-donkey’. De ‘Save the Rhino Trust’ had hier dus een fantastische basic campsite gemaakt met slechts 3 staanplaatsen, midden in een kloof vol bomen, groen en dieren. Dat zeiden ze tenminste, want zelfs de woestijn-olifanten en ook leeuwen kwamen voor in dit gebied. Maar nu waren die er niet werd ons geruststellend verteld. Dus zijn Fransje en ik een wandeltocht gaan maken in deze potentieel levensgevaarlijke wildernis. Gewapend met twee stokken, een kleine felle voor Fransje en een hele grote lomperd voor mij, kon ons natuurlijk niks gebeuren…zolang we niks groters tegen zouden komen dan een grondeekhoorn.
’s Nachts hadden we een lauwe, heldere nacht met volle maan; braaien, èn douchen met een emmer ‘eigen gebrouwen’ warm water, bij maanlicht!
Nu jullie weer, lezers van me…. )
We hebben daarna nog twee prima plekken gehad en al bij al hebben we samen dus een geweldige tijd gehad. Nu ze weer terug zijn is het toch even leeg hier.

Keihard
Het laatste trimester (term genoemd hier) van het jaar gaat morgen beginnen. Vanaf september tot eind november zal deze term lopen en dat betekent voor mij mijn laatste volledige term als volunteer.
De tijd gaat bizar ongelofelijk kei-hard. Het eerste jaar ging snel voorbij, maar het tweede jaar lijkt nog eens een vier keer zo rap te gaan. Om mijn lopende zaken goed af te ronden zullen het drie pittige maanden worden. Hard werken en hopen dat het ook een beetje mee wil gaat zitten. Twee jaar volunteren is niets. Het is gewoon te kort om in te burgeren, ingewerkt te raken en in te zien hoe en waar je kunt beginnen met je werkzaamheden. De taakbeschrijving is zo ruim en de problematieken zo complex dat je hier echt langer moet meedraaien om werkelijk iets te betekenen.
Toch ben ik niet ontevreden, ik heb met heel veel leraren gesproken en heb veel scholen geholpen en ik heb geprobeerd om VSO duidelijk te maken wat er verder moet gebeuren qua onderwijs en inclusive education voor andere, komende volunteers. En natuurlijk heb ik zelf veel geleerd: professioneler werken, onderwijsmethodieken, omgaan met verschillen in culturen, ‘affal vleis kos met porridge pap’ eten en nog veel meer.
Ik heb zin in de laatste maanden. Ik hoop met de scholen van Grootfontein een mooi maar bescheiden eindproduct te behalen in de vorm van een ‘grade 1 leerprobleem team’ bij de ene en het creëren van een optimalere leeromgeving bij de andere school, zowel in materiële zin, als qua lespresentatie. Daar ga ik de komende maanden nog even hard aan trekken hier in het dorp. Een stuk verderop, in Tsumkwe in Bushmanland, ben ik nauw betrokken geraakt bij de opleiding/studie van de village-teachers. Dit houdt in dat ik ze ondersteun en stuur met het doen en maken van hun praktische en theoretische studie-opdrachten die uiteindelijk moeten leiden tot het behalen van hun certified teacher-diploma…over 4 vier jaar.
Dus zat te doen nog voor ik weer even terug kom naar Nederland in december en januari, want…

Nieuw contract!
Voor velen zal het al wel oud nieuws zijn, maar toch wil ik nog een keer duidelijk maken wat er staat te gebeuren. Ik ga namelijk nog een poosje door hier in Namibië, maar in een iets andere rol dan nu en dus niet meer als volunteer van VSO.
Ik werk nu voor het Ministerie van Onderwijs met een opdracht die zegt dat ik Inclusive Education moet bevorderen. In de praktijk komt dit neer op begeleiden en adviseren van leerkrachten over hoe les te geven en hoe om te gaan met verschillende leerniveaus en leerstijlen van leerlingen. Tijdens mijn werk ben ik veel in Bushmanland waar ik samenwerk met een Noorse ontwikkelingsorganisatie, NAMAS genaamd. Deze organisatie ondersteunt en stimuleert de San-Community (Bushman-gemeenschap) op allerlei manieren om zodoende de achterstandssituatie waarin de San verkeren te veranderen en uiteindelijk teniet te doen. NAMAS wil er nu voor zorgen dat alle kleine village-schools kunnen blijven bestaan door ze getrainde en gediplomeerde leraren te geven. Tot nu toe mochten ‘leraren’ ongekwalificeerd voor de klas staan bij deze schooltjes, maar dat is bij wet verboden vanaf dit jaar. De village-schools van Tsumkwe e.o. hebben dispensatie, maar moeten wel zorgen dat er leraren voor de klas staan die in opleiding zijn. Vanzelfsprekend is dit een distance-course (een soort LOI), maar de leraren moeten wel een paar keer per jaar naar college en daarnaast vooral een batterij aan opdrachten doen. Om te zorgen dat de student-leraren succesvol worden en gemotiveerd blijven heeft NAMAS gevraagd of ik de komende 2 jaar voor hen wil werken als ‘teacher advisor’. Deze advisor ondersteunt en instrueert de student-teachers tijdens de colleges, in hun klas en tijdens studiebijeenkomsten in de regio. Het werk wordt gedaan vanuit Mangetti Dunes, een dorp 200 km ten oosten van Grootfontein en 100 km ten westen van Tsumkwe. Ik zal dus moeten verhuizen van het ‘grote, witte’ Grootfontein naar het ‘kleine, donkere’ Mangetti. Veel tijd zal ik daar denk ik niet doorbrengen, want ik zal veel met mijn Landcruiser van de baas en mijn kampeerspullen op pad zijn langs alle village-schools in de bush. Ondertussen heb ik dus uiteindelijk besloten me bij NAMAS aan te sluiten. De situatie van nu wordt dus omgedraaid. Nu werk is samen met NAMAS en voor het ministerie en per 1 februari 2008 tot 31 december 2009 werk ik voor NAMAS en samen met het ministerie.
Het was natuurlijk wel moeilijk om definitief ja te zeggen, want het betekent dat ik ‘jullie’ weer een poos kwijt ben. Maar tegelijkertijd trok het werk en vooral het werken in Bushmanland me heel erg aan, en ik vind Namibië gewoon een erg lekker land om in te leven. Daarbij geeft de nieuwe baan mij ook nog eens de gelegenheid om verder uit te bouwen en af te maken wat ik de afgelopen anderhalf/twee jaar hier heb opgestart. Gelukkig kan ik in december al vroeg naar Nederland en ga ik eind januari pas weer terug, dus heb ik aardig wat gelegenheid om al mijn formele officiële zaakjes te regelen, maar vooral om lekker veel tijd door te brengen met mijn familie en vrienden.

By the way
Dit is mijn één-na-laatste blogverslag. VSO-international gaat deze blogservice af schaffen en daarbij ben ik over een paar maanden VSO-er af. Of er iets voor in de plaats komt, weet ik nog niet. Dat kan ik misschien ik waarschijnlijk pas vertellen in mijn volgende en laatste we-b-log.

Take care allemaal,
WillemJan

Pictures »
 

Deze weblog sluit.
(7 Feb 2008, 12 Reactions)

Alles heeft een einde...
(28 Nov 2007, 18 Reactions)

De voor laatste
(3 Sep 2007, 16 Reactions)

Over leven
(30 May 2007, 5 Reactions)

Tussendoor verslag
(21 May 2007, 4 Reactions)

All messages»