Messages
Pictures
Chatbox
 
 

Willem-Jan, 28 Nov 2007 11:55 hours
Grootfontein, Namibia

Alles heeft een einde...

..en een worst en wel twee

Dus mijn Namibie-avontuur is net een worst!
Nu eindig ik mijn VSO-tijd en over twee jaar eindig ik weer, want dan zit mijn NAMAS-contract er al weer op. En dan denk ik dat ik ècht weg ben uit Namibië. Of…
Maar nu loop ik wel heel erg vooruit op wat er gaat gebeuren en dat is weinig zinvol. En reflecteren en evalueren komt me ook m’n neus uit, dus ik ga ook niks schrijven over wat ik hier heb bereikt, wat mijn belemmerende factoren waren of wat voor leerervaringen ik heb gehad. Je moet me maar geloven; ik heb veel geleerd, een mooi aantal collega’s geholpen met een paar stappen vooruit te maken en ik heb ook heel veel niet bereikt. Liever vertel ik jullie nog wat over typisch Namibische zaken zoals over het leven in Tsumkwe en de Namibische televisie.


Tsumkwe, Las Vegas van Bushmanland

Geloof nooit zo maar wat er geschreven staat. De meeste schrijvers willen imponeren, niet informeren. Toch is de titel voor deze alinea niet helemaal gelogen. Het dorp Tsumkwe ligt 300km van Grootfontein, 40km van de grens met Botswana, temidden van een ‘woestijn’ van doornstruiken in allerlei gemene varianten en hier en daar een acaciaboom. Uiteraard hebben die bomen ook doorns. Die doorns zijn zo lang en hard dat ze gemakkelijk dwars door je slipper je voetzool in gaan (lachen…L). De grond in en rondom Tsumkwe is gortdroog, stenig en heel stoffig. Het is een raadsel waarom hier mensen en wilde dieren wonen. Hoewel de dieren meestal zo stiekum rondscharrelen dat ze zelden te zien zijn. Zelfs een olifant is moeilijk te vinden, het lijkt alsof die zich kunnen verstoppen achter één acacia. Buik inhouden, oren stijf naar beneden, slurf intrekken, zoiets.
Eigenlijk is Tsumkwe geen dorp, officieel heet het een settlement, een nederzetting. Bij ons roept dat woord een beeld op van Klokbekervolkeren en Batavieren, maar hier vind je een dorp met een doorsnee van de Namibische bevolking met als overgrote meerderheid de San-people. Overwegend straatarm, zo goed als ongeschoold en (dus) massaal werkloos. Wij kennen de San als Bushmen of Bosjesmannen, maar sommige mensen vinden dat een denigrerende benaming. Wat mij terecht lijkt waar het de vrouwen en meisjes betreft. Voor de mensen in het dorp en de omliggende dorpen is Tsumkwe ‘the place to be’. Niet zo zeer omdat het het administratief centrum van de bush is, maar eigenlijk vooral omdat je er bier kunt kopen. Weliswaar zijn er geen neonreclames of casino’s in Tsumkwe, maar er is wel vertier. Vertier betekent hier bij de shop een paar literflessen bier kopen en kijken waar de avond strandt. Doordat de San van nature een alcohol-intolerantie hebben, strandt de gemiddelde Bushman al na één fles, maar dat betekent niet dat die tweede en eventueel derde fles er niet ook aan moet. Alcoholisme en werkeloosheid zijn hier een groot en actueel probleem.
Een andere reden dat Tsumkwe een hotspot is, is omdat iedereen af en toe de gezichten van zijn eigen bushdorpje spuugbeu is denk ik, en dan is Tsumkwe weer dé plek om anderen te ontmoeten. De jonge mannen komen vooral voor de “cherries” (spreek uit /tjerries/). Dit is hoe de mannen meisjes en jongedames en noemen. Of die naam iets te maken heeft met het vroegrijp zijn van de meisjes hier weet ik eigenlijk niet.
Vorige week heb ik 10 dagen aaneen in Tsumkwe en twee omliggende dorpen gewerkt (resp. 40 en 100km van Tsumkwe). Mijn timing was niet perfect. Shop nummer 2 had net zijn deuren gesloten, het gsm-netwerk was afgesloten, de elektriciteit was meer af dan aan, water is hier afhankelijk van elektriciteit, tv spreekt voor zich en shop nummer 1 was bijna door zijn voorraad heen. En daarbij was het boven de 35 graden. Nou heeft klagen in dit soort dorpen weinig zin. We hebben allemaal hetzelfde probleem, niemand gaat er iets aan doen en dus zul je zelf een plan moeten maken en geduld moeten hebben. Ik had een paar opties: aan het bier dan maar, aan de cherries dan maar, aan het werk dan maar, of boeken lezen. De quizvraag van vandaag luidt dan ook: “Wat heeft Willem veel gedaan in Tsumkwe?”


NBC (Namibian Broadcasting Organisation)

Voor de zoveelste keer in mijn leven heb ik weer eens geen televisie. Eigenlijk kijk ik alleen maar tv als ik in Tsumkwe ben. Dat toestel kan maar één kanaal ontvangen; NBC. Overdag schakelt NBC over op CNN, China Channel of Deutsche Welle Television , best goed te pruimen, want allemaal in het Engels. Maar ’s avonds moeten we het doen met het neusje van de Namibische media-zalm: NBC.
Wie wel eens lokale televisie in Nederland kijkt kan aardig inschatten hoe de NBC functioneert. Het is een soort ROS-TV, de Rijsbergense Omroep Stichting TV. Destijds vermaard om zijn knulligheid. Allereerst het journaal van hier. We hebben hier Allen Adonis als nieuwslezer dat is de echte naam van de tegenhanger van Fred Emmer. Hij doet het niet eens zo slecht, maar wanneer er een filmpje getoond moet worden duurt het meestal een poos voordat die opgestart is en meestal loopt het beeld vooruit op het geluid, of andersom. De items van het journaal zijn voor 95% van Namibische komaf, voor 4 % van Afrikaanse komaf en 1% is voor de rest van de wereld. Wat natuurlijk als voordeel heeft dat ik niet steeds weer wordt geconfronteerd met de eeuwigslepende strijd in het Midden-Oosten, of steeds weer tegen het hoofd van Bush aan moet kijken. Misschien dat Israël en de Arabische wereld ondertussen zelfs al echte vrede hebben gesloten! Het zou zo maar eens kunnen dat de NBC dat heeft laten lopen, omdat de president Hifikepunye Pohamba een medaille heeft uitgedeeld aan een mede-oudstrijder van de Onafhankelijkheidsoorlog die in 1990 eindigde.
Maar dit is allemaal nog om te lachen. Ernstiger is het wanneer er een moord of gruwelijk ongeluk is gebeurd. De slachtoffers of delen daarvan worden net zo gemakkelijk en uitgebreid getoond op het 8 uur journaal dat het wel lijkt dat het aan de kijkers is om de situatie op te lossen. Ik zag vorige week een documentaire over baby-begravingen door radeloze, jonge, ongehuwde moeders. Ze deinzen er niet voor terug om half vergane babylijkjes te vertonen en niet in een flits, maar in een uitgebreid shot. Je snapt dat de Namibische tegenhanger van ‘Opsporing Verzocht’ helemaal ‘smullen’ is voor liefhebbers van macabere beelden. Vorige week konden die ruim een minuut kijken naar het bijna ontbindende, verminkte gezicht van een vrouw die dood gevonden was, vastgebonden aan een boom…
En daarna komt de reclame.
Veel verschillende reclames hebben we hier niet, maar ze worden wel voortdurend herhaald en het liefst 3 keer in één reclameblokje. Zo heb ik nu 1500 keer de Pepsi reclame gezien met Henri en Beckham en dat terwijl ik maximaal 3 avonden (een uur kan ik bijna volhouden) per maand tv kijk. Het moment dat ik steevast afhaak is wanneer ‘The Gardener’s Daughter’ begint. Dit is een super-populaire Mexicaanse soap-opera die nagesynchroniseerd word uitgezonden. En ook hier loopt natuurlijk het beeld vaak niet lekker met het geluid. De acteurs die de stemmen inspreken laten onze GTST-Arnie van weleer alsnog een Oscar verdienen voor de beste acteurprestatie. Het is ongelofelijk, hun intonatie is op het niveau van spelertjes van een schoolmusical die maar twee dagen hebben mogen oefenen. Dat geldt trouwens ook voor de expressie van de acteurs die om de haverklap wezenloos met vochtige ogen voor zich uit staren (in close up!). Dat wezenloos staren is dan als wraakzuchtig, gepijnigd of dolgelukkig bedoeld. Maar de huiskamer stroomt elke avond direct vol met mensen uit de buurt wanneer de uitzending gaat beginnen!
Ik geloof niet dat ik volgend jaar een televisie nodig heb in Mangetti Dune.

Thanks

Als je het nog niet wist dan vertel ik je nu dat dit mijn laatste blogverhaal was. Heel erg bedankt voor het lezen gedurende de afgelopen 21 maanden, ik was elke keer weer stomverbaasd dat er zoveel mensen langs kwamen. Op mijn ‘voorlaatste’ blogsite waren zelfs meer dan 400 mensen gekomen! Ook heel erg bedankt voor het schrijven in mijn gastenboek, ik keek elke keer weer of er een nieuw iemand bij was gekomen. Dus Miranda bedankt voor je berichtje en hopelijk tot gauw! En dat geldt voor jullie allemaal, hopelijk TOT GAUW!

WillemJan

ps.
Ik kom op 5 december aan in Nederland. Ik vind het natuurlijk heel sneu voor de Sint dat hij daardoor dit jaar nauwelijks de spotlights haalt op zijn eigen verjaardag, maar het kon niet anders. Op 24 januari vertrek ik weer naar Namibie. Ik hoop in de tussentijd iedereen weer even te zien en te spreken, maar natuurlijk kan ik niet iedereen tegelijk zien en bellen. Hopelijk kan ik mijn oude gsmnummer weer gebruiken en anders ben ik bereikbaar op het nummer van mijn ouders; 076-5973670.
Nogmaals Sinterklaas: “Sorry”.

Pictures »
 

Deze weblog sluit.
(7 Feb 2008, 12 Reactions)

Alles heeft een einde...
(28 Nov 2007, 18 Reactions)

De voor laatste
(3 Sep 2007, 16 Reactions)

Over leven
(30 May 2007, 5 Reactions)

Tussendoor verslag
(21 May 2007, 4 Reactions)

All messages»