Willem-Jan, 30 May 2007 12:42 hours
Grootfontein, Namibia Over leven Over mijn leven
De afgelopen periode ben ik natuurlijk hoofdzakelijk bezig geweest met scholen en leraren en daarmee dus ook, zij het indirect, met leerlingen. Een van de resultaten daarvan hebben jullie kunnen bekijken op mijn vorige weblog. Andere resultaten zullen moeten volgen. Ik heb goede hoop dat mijn bemoeienissen met de Omulunga Primary School en de Makalani Primary School in Blikkiesdorp, de township van Grootfontein, niet voor niets zullen zijn. Maar ik zal het hele jaar nog wel tegen ze aan moeten leunen om ervoor te zorgen dat het lesniveau een beetje omhoog gaat, er een paar gehandicapte leerlingen worden aangenomen en dat leraren gaan begrijpen dat ze ècht aan de verschillende niveaugroepen in hun klas de juiste aandacht moeten geven. En niet allen maar moeten doordonderen met hun lesboekje met als gevolg dat 90% van de klas de testen en doelen niet haalt en daar nog voor wordt uitgekafferd ook als het tegen zit.
Ook mijn andere oogappels, de Bushmen Village teachers, heb ik nog pas geleden getraind. Maar jammer genoeg ben ik daar een beetje op mijn bek gegaan. Hoewel de meeste topics herhalingen waren, bleek de stof de meesten toch wel boven hun pet te gaan. Zou het een Hollandse kliek zijn geweest die ik voor me had gehad, dan had ik er waarschijnlijk behoorlijk van langs gekregen tijdens de evaluatie. Maar ‘gelukkig’ zijn de Bushman Village teachers, niet zo kritisch en vonden ze dat ze ‘veel geleerd’ hadden en dat het ‘een goede workshop’ was…. Maar in het Afrikaans gezegd: “Hulle het gejok!”= “Ze hebben gejokt!” Kennen ze hier ook, dat woord, leuk hè. Maar goed dat ikzelf ook altijd één van die Hollandse, kritische zeikerds was en niet in de laatste plaats ook ten opzichte van mezelf.
Samen leven?
Maar ik doe meer dan werken natuurlijk. Ik ben lid van een tweede sportvereniging in Grootfontein. Volleybal speel ik bij GVC en tennis speel ik bij…GTC! Hartstikke leuk, niet die namen natuurlijk, maar wel het spelen. Vooral het tennissen op zaterdagochtend geeft me veel lol. Lekker buiten ‘een balletje slaan’. En ik leer weer nieuwe mensen kennen. Eén van die mensen is Piet van der Smit. Ouder dan mijn pa, maar hij staat toch maar mooi te spelen. Hij vond het machtig dat er een Hollander bij de club was gekomen en nodigde me meteen uit om een weekendje op zijn ‘plaas’ door te brengen. Uiteraard heb ik die uitnodiging aangenomen. Een weekendje bij de boer is altijd leuk. En dat was het ook. Hij en zijn vrouw waren heel hartelijk en hij liet me zijn hele boerderij zien en natuurlijk keken we tennis op de schotelantenne. Zelf de Nederlandse zender BVN met Sasha de Boer was te ontvangen! Ik weet het zeker, nooit is Sasha zó bewonderd als door mij, die zaterdagavond. Maar gaande de gesprekken bleken Piet’s politieke ideeën toch wel een beetje apart. Eerst kwam hij met een exemplaar van “De Afrikaander” aanzetten, een rechts Zuid-Afrikaans krantje met daarin een heel artikel over de dood van de oprichter van het Vlaams Blok. “Dat was toch wel zonde hè dat die man dood was?” Daarna vroeg Piet hoe die Nederlandse politicus ook weer heette die door een islamiet was vermoord. Het leek Piet te spijten dat Pim door een Nederlander was neergeschoten. Kortom, Piet bleek nogal rechts in zijn opvattingen en een aanhanger van de ‘Afrikaander Beweging’ te zijn. Zodat hij later ook nog wat zat te mopperen op de communisten en de Joden. Maar toen kapte zijn vrouw hem af en zei dat het zo wel weer genoeg was. Ik heb uiteraard de politieke discussie maar lauwtjes gehouden. De volgende dag heeft hij me van alles over zijn ‘plaas’ verteld en heel veel laten zien en was het toch een gewone visite geworden. Een interessant en leuk inkijkje in een deel van de Namibische samenleving, waar eigenlijk weinig samen wordt geleefd.
Leven in mijn leven
Er is zeker het nodige leven in mijn leven gekomen. Doordat verschillende mensen mijn postverzoek hebben gehonoreerd, ziet mijn kamer er heel wat socialer uit. Kaartjes uit Zundert, Torremolinos, Oosterhout en Breda geven mijn bezoekers toch een beetje de indruk dat ik mensen ken. En snel dat ze zijn die postduiven! Twee weken en het ligt in de bus bij het ministerie of bij Fani, de buurman. Maar ook bij VSO komt het netjes aan. Het is ook maar goed ook dat de post op volle toeren draait, want tot mijn spijt ben ik bijna volledig buitenspel gezet door mijn sms-dienst. De meeste van mijn internationale smsjes komen niet meer door, ook niet bij de mensen die ik tot voor kort nog wel kon bereiken. Dus ik blijf het wel proberen hoor Jelle en Fransje en de anderen, maar ik ben bang dat het van jullie kant moet komen, of via de anderen kanalen.
Overleven
Behalve post en mail lezen, heb ik ook nog andere ‘levendige’ dingen gedaan. Met Pasen een campingweekend op een eco-camping met een stel VSO’ers met een bush-walk olv van jonge Bushman. Erg interessant en grappig, vooral omdat hijzelf het hardste en langste moest lachen om zijn grappen. En ik heb daar ‘s avond wèl 5 bier op ma! Een ongekende uitspatting sinds ik hier in Namibië ben. Ook heb ik een ‘studie-weekend’ gehad in Swakopmund en de Kuiseb Woestijn met schitterend rode zandduinen, barre, dorre woestijnvlaktes en een onnatuurlijk groene rivierbedding die ze scheidt. Maar ook heb ik gezwommen op de vroege ochtend in zee bij Swakopmund, in de zee-mist. Maar het hoogtepunt van de afgelopen periode was mijn 5-daagse hike-tocht door de Fish River Canyon. Samen met 3 andere Hollanders ben ik op 5 mei aan de rand van de tweede grootste canyon ter wereld afgezet met voor ons, een steile afdaling en 90 kilometers rivierbedding. Alles wat we nodig hadden voor de komende dagen moesten we meedragen. Behalve water, dat mochten we uit de rivier nemen. De rivier echter was er niet meer, alleen maar poeltjes en meertjes waren er van over. De regens zijn dit jaar bepaald niet overvloedig geweest. Maar je hebt geen keuze en dus vul je je flessen met gelig of groenig water en doe je er maar op hoop van zegen een paar chloorpilletjes in. Toch wel apart dat je niet ziek wordt van dat water terwijl je allerlei sporen van dieren aan de oevers ziet en heel vaak bavianen en wilde paarden bij het water ziet drinken. Het lopen zelf was pittig. Na de eerste dag hadden we wel door dat je alleen in de vroege ochtend en de late middag moest lopen. Op de andere uren ging je kapot en daar hadden we sowieso de hete zon niet voor nodig. De ondergronden waarop we liepen, waren rotsblokken (dan was het dus klimmen), rul zand (dan was het een soort klooien), of rivierkeien waar je je voeten precies op moest zetten (dat was een soort van klûnen), of gravel en dat leek dat het meest op gewoon wandelen. Per dag moesten we een kleine 20 km zien af te leggen, wat op zich niet heel veel is. Maar de spierpijn na de eerste dag klim-lopen was ontzettend groot. Een uur steil afdalen en daarna een paar uur over keien klimmen hadden er aardig ingehakt. Daar kwamen dan de tweede dag nog blaren bij. Twee kleintjes en één grote. De grote was zo groot als een rijksdaalder en zo breed als een gulden en zat fijn op mijn linkerhiel. Maar weer heb je geen keus en moet je gewoon doorgaan. Dus alles netjes afplakken en maar een klein voorsprongetje nemen bij het lopen in de ochtend om mijn spieren en mijn blaren in te lopen voor de dag. Het eten moesten we ook uiteraard allemaal meenemen en koken. Alle pasta, blikken bonen, biltong (gedroogd vlees), muesli-repen, noedels, cashewnootjes, kookzooi en wat nog meer, hadden we mooi verdeeld over de vier rugzakken en eigenlijk hebben we, tot onze eigen verrassing, best goed gegeten! Zelfs het ontbijt van cruesli, melkpoeder met rivierwater met chloorsmaakje was prima weg te krijgen. Onderweg hebben we jammer genoeg weinig wild gezien. Waarschijnlijk ook doordat we veelal heel goed moesten uitkijken waar we onze voeten konden wegzetten. Voor slangen was het een beetje te koud denk ik en we hebben maar één schorpioen gezien. Wel zagen we veel bavianen, een paar klipspringbokjes, wilde paarden, Amerikaanse en Duitse bejaarden en een boel kleine visjes in de poelen. Maar om dáár nou die hele canyon naar te vernoemen… Slapen deden we in de open lucht. Geweldig. ’s Avonds bleef het nog vrij lang warm, zeker bij de rotsen en dan was het lekker chillen met al die sterren en de melkweg boven ons. Maar heel lang konden we er hier van genieten, want we waren allemaal afgebrand ’s avonds en sliepen dus meestal als het acht uur journaal begon. In de nacht koelde het echter niet leuk af. Dus wanneer ik dan even wakker werd om 2, 3 uur dan lag ik een hele tijd te hannesen om het enigszins warm te houden of te krijgen. Dan was ik blij dat het 5 uur was en dat het tijd was om op te gaan staan om om 6 uur te gaan lopen. De vijfde dag hoefden we maar een klein stukje te lopen en verheugden we ons al op een dagje hotpools en zwembad in Ai-Ais, het eindpunt. Maar…de pomp was stuk. Dus geen hotpools en geen zwembad. Lekker dan, daar hadden we 5 dagen over lopen lullen tegen elkaar. Maar…we hadden geen keus (alweer niet). Dus zijn we maar gewoon aan de chocola, koude cola en ijsco’s gegaan als een stel schooljochies op schoolreis met te veel geld. Zo hebben we uiteindelijk zonder ziek zijn, zonder ruzies en zonder keuzes deze prachttocht alle vier overleefd. En áls ik ooit nog eens de keus krijg om het weer te doen… Dan ga ik weer! Zoals ik ook “Ja” zei toen de Obbe en Menno mij drie maanden geleden vroegen of ik zin had om wat te wandelen in de Fish River….zonder erbij te zeggen dat het 5 dagen en 90 km was.
Goede leven
Terwijl bij jullie het goede leven begint en de vakantie voor de deur staat, is hier de winter aan het beginnen en zitten we midden in het schooljaar. Gortdroge lucht, gebarsten lippen, een wituitgeslagen huid, kille avonden en ochtenden, koude nachten en staalblauwe warme dagen…
Maar toch; ik vind het hier nog steeds geweldig!
Allemaal sterkte met de laatste schoolweken en voor straks wens ik iedereen een ontzettend mooie en bijzondere vakantie toe!
Tot kijk!
WillemJan
ps. de foto’s zal ik zo vlug als mogelijk is proberen op mijn blog te zetten.
|
13:19 
